Şimdilik.

Birçok kalemlerim var. Kalemlerimi sever ve özlerim. Hep yanımda bulundurur, lâkin en unutmamam gereken vakitlerde unuturum. Unuttum yine kalemimi. Ve nice verdiğim sözleri…

Köprüler dediklerim, gerek ürkerek gerek hevesle merak ettiklerim, hepsi yıkıldılar. Çok azını tutabildim, çok az tutunabildim. Yanıldığımı görüyorum.

“Dikkatli ol” dedi.

Her şeyin başladığı ve bittiği yerde yatıyorum. Gözlerim yorgun, kanlı ve zihnim… İçim dışım yer değiştiriyor. Yummadıkça yitiyor, yitiriyorum. Durmam ve gözlerimi yummam gerek.

Toplayacak, kırılanları onaracağım. Ben ki gözlerimi başka yönlere çevirdim aslolan benimleyken. Toplamam, onarmam gerek.

Bir dede, iki sağlam kaburga ve uykular eksik. Şimdilik.

Mevsim Sonu

Her şey bir arada geliyor. Görüyorum. Köprüler, bunlar olsa gerek.

Şimdiye kadarkilerin hepsinden daha kör düğümler; daha da zor vakitlerin habercileri. Değişmenin vakti geldi, geçiyor. Mevsimler ne çok şey öğretiyorlar aslında. Yapraklar topraktılar; toprak olacaklar. Sonra yeniden…

“Sana vasiyetimdir; tanı ve güven!” dedi. Ben geçeceğim ve sen gideceksin. Hissediyorum.

Yakışıklı bir sonu olacak gibi bu sezonun. Çok bölüm kalmadı; bölük pörçüğüm çoktandır.