Mesele.

Sevmiyorum. Sevmek bir mesele oldu. Cümleni bitireceksin diye bir şart yok; ısrar etmemek lâzım, bölünüyorsun yeri geliyor. Vazgeçmek de güzel.

Gün bitti. Dünya döndü bize kadar ve durdu şimdi. Dünyadan haberin yok. Sana mektuplar yazıyorum. Her gün olmasa da sık sık. Hiç gönderilmeyecek mektuplar. Koy verirdim kendimi gittiğim ve tüm bu mektupları sana bıraktığım hayallere ama artık çok geç bu közlere üflemek için. Ağaçlarım yaşken kül oldu, yangınım başka yerlerde.

Uyumuyorum. Uyku bir mesele oldu. Perdeler hep kapalı. Fırtına kopsa, gök yarılsa da içinde ne varmış seyretsem. Gözlerimi yumsam ve dilini bilmediğim o kitaba dalsam.

Gün bitti. Dünya döndü. Dünyadan haberim yok. Sana mektuplar yazıyorum.

“Mesele.” için 3 yorum

  1. Nasıl desem. Okudukça bir sonraki cümle kendiğiliğinden akıyor gibi. Sıkmıyor ve devamını bekliyorsun.

Yorumlar kapatıldı.